دانش آموزان پنج پایه روستای هیروی .تراکم معلم در آن مقطع زمانی .سه معلم ویک خدمتگزاربه ازائ 23 نفردانش آموز. اکثر اوقات با پای پیاده به روستا می رفتیم. ماشین به صورت اتفاقی انهم برای رفتن به جبهه وحود داشت .علاقه وعشق به کار تمام مسیر 20 کیلومتر را از میان دره ها وتپه های مسیر رابا حمل مایحتاج هفتگی را به  راحتی طی می کردیم .در همان اوایل شروع کاراذیت وآذاری هم از طرف اداره وجود داشت وگاها با توبیخ وتذکر وکسر حقوق همراه بود در صورتی که به دلیل تحربه کم ودوری راه وفقدان امکانات می توانستند سیاسیت های تشویقی را اعمال نمایند  .ولی گذشت وچه آسان ان دورانها گذشت .هیروی در کنار رود خروشان سیروان با مردمانی آرام ومهربان .هیچگاه از یاد نمی رود .وهم اکنون دانش اموزان آن زمان بزرگ شده .والحمد ولله برای خود کاره ای هستند از راننده کمپرسی تا دبیر و.....



روستای بله ای در کنار جاده بخش باینگان .در دامنه ای آرام ومسلط به حاده اصلی .نزدیک قبرستان پیر پرچنو سه راهی روستای های لاران  ومیراولی .مردمانی متدین ومهمان نواز.تعداد بیست دانش آموز با یک معلم ویک خدمتگزار .دانش اموزانی آینده دار ومردمانی خوش فکر.روستایی سر زنده وفعال .که متاسفانه هم اکنون خالی از جمعیت است .که مهاجرت را به ماندن ترجیح داده اند .مسلما عشق به سرزمین مادری در تک تک افراد ان روستا وحود دارد چرا که قبرستانها ی آن دیار بزرگترین تعلقات وعشق به خاک را فزونی می بخشد  .به هر حال بیاد ماندنی ترین دوران عمرم در این روستا گذشته ومقدمات رفتن به دانشگاه از اینجا آغاز شد.هر چند در اینحا هم خاطراتی از اداره ومسائل جانبی آن دارم .همکار عزیز خالو صاله (صالح )مردی دقیق ووظیفه شناس بهترین همدم روزانه آن دوران با تجربیاتی گرانبها از روزهای سخت دوران  واخلاص فراوان .تعدادی دانش اموزان آن زمان هم اکنون  دارای مدارج بالای علمی بوده وصفا وصمیمیت گذشته همچنان پا برجاست
  


 روستای هلول در شرقی ترین ظلع ثلاث وبابا جانی  بعد گذر از جوانرود وطی مسیر با ماشین های تویوتای  دوکابین ومسیرهای زلان وچمنزار وقاپی قلی وتپه خروشان به مرکز بخش آن زمان یعنی به میرآباد می رسیدیم بعد از سر زدن به نمایندگی خدمت آقایان خالقی وژولیده می رسیدیم ونامه های اداری را دریافت وبا سرکی هم به بخشداری جهت گرفتن ارزاقی مثل برنج   با گذر از تپان ونیرژ پایین وبالا مسیری نسبتا مسطح وفلات گونه را طی می نمودیم آنگاه در پایین دامنه وتپه . روستای هلول نمایان می شد .بیشتر اوقات با پای پیاده آنهم آن مسیر بسیار خلوت ولی بکر از دید جغرافیایی وبا درختانی از هر نوع . هلول در میسر راه کرمانشاه کوزران ومناطق اهل حق بوده وبراستی خاطراتی خوش از مردمانی مهمانواز آن روستا داشته وجزیی از زندگی ما معلمین می باشد .معلمی وقتی که همراه با عشق وصفا وعلاقمندی باشد جغرافیا ومکان را نمی شناسد باید روانشناس بود واقتصاد وزمینه های فرهنگی دانش اموزان را در امر تدریش دخیل دانست .به عبارت دیگر عدم انعطاف معلم  کار را برای تدریس سخت خواهد نمود .وزندگی نخواهد گذشت.در همان ایام تدریس وروزهای کاری دانش آموزان را به دشت روبروی روستا برده ودر کنار گیاهان کوهی و چرای حیوانات تدریس عملی برای دانش آموزان جذاب تر وبه یاد ماندنی تر می شد .عکس فوق از دانش آموزان پایه پنجم مدرسه هلول می باشد .در واقع دانش آموزانی بشاش وسر زنده وآینده دار که اسامی آنها به شرح ذیل می باشند .فیض الله درویشی . خسرو شهبازی . ولی ویسی .  عزیز قادری  .رشید جافی  .امید است که تک تک آنها سلامت باشند



دریس در مقاطع مختلف تحصیلی از ابتدایی تا دانشگاه،  هرکدام ویژگیها ولذات خود را دارند چراکه با سن وسالهای  مختلف وطرز فکرها و طبقات ولایه های مختلف اجتماعی بیشتر آشنا می شویی،   براستی  خلوص نیت وشفافیت ها در مقاطع بالاتر  به ندرت کم رنگ تر می شود  .از دید حقیر تنها مقطعی که به یاد ماندنی وخاطره انگیز است همان ابتدایی وبخصوص تدریس کلاس اول می باشد .در همان نگاه اول به کودکان معصوم ،وگاها صبحانه نخورده  وقیافه ظاهری دانش اموزان پایه اول با کفشها ولباسهای ساده و کتابهای داخل نایلون   ،  غرور وتکبر را  باید کنار گذاشت  ونگاههای معصومانه وجوابهای یکدست، بله اقای مدیر .چشم آقای معلم وتکرار کردن های مکرر بله.... . انسان را به کاروتلاش  بیشتر وا داشته وباید تجدید نظر اساسی  را در خود انجام دهد در این شرایط   زندگی را در ان مسیر قرار داد ودر کنار تدریس بهترین وماندگار ترین چیزها ، همان بعد عاطفی وشناخت مسائل معیشتی خانواده هاست .که درامر تدریس باید در نظر گرفته شود . هستند افرادی که امروزه فورا به فکر خرید زمین وماشین  وانتقال به درون شهر  هستند   . باید بعضی از دغدغه های اضافی ودست نیافتنی را از ذهنمان پاک وصرفا معلمی وتدریس را مد نظر داشته باشیم ومسلماآن برخوردهای درست هیچگاه از یاد  دانش اموزان نخواهد رفت.